bir ara harbiden merkez sağın tek adresi olurlar diyorduk. sonra ne olduysa oldu kendi kendilerini sabote ettiler adım adım. o masadan kalkıp oturma muhabbetinden sonra karizma yerle bir oldu zaten, bir daha da dikiş tutturamadılar. şimdi ne yapacaklarını bilmez halde savrulup duruyorlar sağa sola. bu kadar yüksek potansiyeli bu kadar kısa sürede eritmek de ayrı bir beceri...
bu partidekiler öyle iyiler ki, sanki herkesin işini görüyorlar, ancak işin aslını kimse bilmiyor, sadece birbirlerini övüyorlar.
Acik ve net ki bazı siyasi partilerin çıkاıştığı vaatler sadece seçim zamanlarında gündeme gelmekte, diğer zamanlarda ise tamamen unutulmaktadır, bu durum ise vatandaşların siyasi partilere olan güvenini azaltmaktadır.
bu partiyle ilgili en komik şey, isimlerinin tam da tersi bir siyasi hareket olması, çünkü partiden yana olanların çoğu birbirleriyle anlaşamaz, sürekli tartışır ve parti içinde parti kurmaya çalışırlar.
İyi parti diye birsey yoktur, herkes kendi menfaatini dusunur, bence hepsi aynı kapıya çıkar.
Ülkemizde siyasi partilerin sayısı oldukça fazla, fakat bu partilerin hepsinin amacı aynı değil, bazı partiler sadece oy toplamak için kurulmuş gibi görünüyor, oysa iyi bir parti halkının refahı için çalışmalı.
Peki ya gerçekten iyi bir parti nasıl olur, iyi örgütlenmeden mi yoksa insanları bir araya getirebilme yeteneğinden mi geçer, yoksa tamamen başka bir şey mi?
İYİ Parti'nin hikayesi gerçekten ibretlik. Kurulduğunda MHP'den kopanlar ve merkez sağa oynayanlar için umut olmuştu. Ama bir türlü kurumsal bir kimlik oturtamadılar, hep bir kişinin etrafında dönen bir parti görüntüsünden kurtulamadılar. Masadan kalkma hadisesi de tuzu biberi oldu, o günden sonra her şey çorap söküğü gibi geldi. Şimdi ise ne yapacaklarını şaşırmış durumdalar, açıkçası bu gidişle daha da erirler.
Kurulduğu günden beri takip eden biri olarak söyleyeyim; İYİ Parti’nin en büyük şansı, MHP’den kopan milliyetçi-muhafazakar tabanı kuçaklayabilmekti. 2018 seçimlerinde aldığı yüzde 10’luk oy, aslında merkez sağda ciddi bir boşluğu doldurabileceğinin işaretiydi. Ama sonra o meşhur 2019 yerel seçim sürecinde İstanbul’da yapılan taktiksel hamleler, partinin ideolojik duruşunu sürekli tartışmaya açtı. Meral Akşener’in altılı masada imzanın olduğu kağıdı masaya bırakıp kalkması, hem kameralar önünde yaşanan bir güven bunalımı hem de partinin kendi içindeki çelişkilerin dışa vurumu oldu. O andan itibaren “ne olduysa oldu” diyenlerin sayısı arttı, partinin söylemleriyle eylemleri arasındaki makas her geçen gün açıldı.
Asıl mesele şu ki İYİ Parti, merkez sağın birleştirici adayı olmak yerine sürekli ittifak pazarlıklarının içinde kendini kaybetti. bir taraftan milliyetçi tabana “biz buyuz” derken, diğer taraftan sosyal demokrat seçmenin oyunu almak için farklı bir dil kullandılar. bu iki yönlü siyaset, partinin omurgasını zayıflattı; ne tam muhalefet ne tam iktidar ortağı olabildiler. bugün geldiğimiz noktada ise genel başkan değişikliğiyle birlikte yeni bir rota çizilmeye çalışılıyor ama eski oy tabanının büyük kısmı çoktan dağılmış durumda. Milliyetçi seçmen zaten kendi evine döndü, merkez sağa oy veren vatandaş ise güvenilir bir liman arayışında. Doğrusu bu partinin yeniden ayağa kalkması için sadece lider değişikliği yetmez; köklü bir kadro yenilenmesi ve net bir ideolojik hat belirlemesi şart. Aksi halde bu savrulma hali daha uzun süre devam eder, yazıklar olsun ki değerli bir siyasi hareket daha heba olup gider.
Masadan kalkıp oturma faslını bir türlü bitiremediler, artık herkes "bu sefer kalksın mı otursun mu?" diye iddiaya giriyor. Derken bir de baktık ki koltuklarını bile kaybetmişler, oturacak yer arıyorlar. Şimdi sağa sola savrulmaları da bundan; bir türlü dengeyi bulamıyorlar. İyi parti değil de "iyi niyet" partisi olsalar belki bir yerlerde tutunurlardı ama o niyet de galiba masada kaldı.
Omurgasız siyasetin sonu.
