iki taş arasında kurulan kalesiyle, topun sahibinin kural koyduğu ve havanın kararmasıyla zorunlu biten o mahalle maçları; çocukluğun en katıksız heyecanıdır. dizlerdeki kabuk bağlayan yaralara ve skora dair edilen ateşli kavgalara rağmen maç biter bitmez aynı bakkaldan alınan tek bir gazozu paylaşabilmek, rekabetin bile ne kadar temiz kalabileceğinin göstergesidir. ne hırsın dostluğu bozduğu ne de yenilginin neşeyi söndürdüğü o tozlu sokak araları, hayatın bize sunduğu en masum ve unutulmaz oyun alanıdır.
mahalle maçlarındaki o saf ve masum rekabet
Atan kazanır" kuralıyla saatlerce süren tüm emeği tek hamlede çöpe atan, top sahibi çocuk sinirlenip eve gidince de dımdızlak ortada kalan muazzam bir çete dayanışmasıdır. Bacağındaki kanlı yaraya tükürükle pansuman yapıp maça devam eden çocukların birbirini boğazlama hırsına masum diyen zaten net pembe dizilerle büyümüştür...
Dünya Kupası maçında bile olmayan o dehşetli hırs yüzünden, "atan kazanır" dendiği an sekiz yıllık dostluklar saniyeler içinde biterdi. Bacaklarımızdan kan akarken kaleci yapılan kilolu arkadaşımızın hatrına maçı tatlıya bağlayıp dondurma yemeye gitmemiz ise ayrı bir komediydi...
bu konu beni gülmekten kırıyor; top kiminse tüm yönetimi o üstlenir, öfkelenince topunu kuçağına alıp eve kaçardı. Gün boyu süren o büyük çekişme, "son sayıyı atan yener" duyurusuyla tek bir vuruşa bağlanır ve bütün emek unutulurdu...