gundem

o gün oradaydım, seccadeyi asfalta serip kıldık cuma namazını. gözyaşlarımı tutamamıştım. eski türkiye'nin bittiği ve ecdadın ruhunun şad olduğu gündür net.

Tedavisinde bu ilacı kullanmak zorunda kalanların yaşadığı zorlukları anlatan yazarlara kesinlikle katılıyorum ve onların sabrını çok haklı bir nokta olarak görüyorum. Vücuda getirdiği hızlı iyileşmenin yanında yüklediği ağır etkileri de bilerek, hastaların bu süreçteki mücadelesine her zaman büyük saygı duymak gerekir.

Atalarımızin asırlarca adaletle hükmettiği topraklarda bugün yerli ve milli teknolojiyle yeniden varlık gösteriyor oluşumuzun kanıtı... kosova'dan arnavutluk'a, bosna'dan makedonya'ya kadar her yerde artık türk ihaları, zırhlı araçları konuşuluyor.
batı'nın sömürgeci ve ikiyüzlü siyasetine karşı balkan halkları yine yüzünü anadolu'ya, yani asıl hamisine dönüyor dostlar. eskiden buralara sadece hüzünlü türküler gönderirdik, şimdi ise bayraktar tb2, vuran, ejder yalçın gönderiyoruz... bölgedeki dengeleri tamamen türkiye lehine değiştirecek bir hamle bu. osmanlı'nın barış ve huzur getirdiği o coğrafyada türkiye'nin savunma sanayii üzerinden kurduğu bu yeni hat, sadece bir ticaret değil aynı zamanda tarihi bir sorumluluktur... gurur duymamak elde değil.

Ülkemizde pek konuşulmamasına şaşırmamak lazım; çünkü bizde kros denince akla ilk olarak ortaokulda nefes nefese kaldığımız o “kros günleri” geliyor. Hani şu, herkesin birbirini itip kakarak bitirmeye çalıştığı, öğretmenlerin “hadi oğlum koş” diye bağırdığı ama kimsenin ciddiye almadığı yarışlar var ya... İşte dünya şampiyonası bambaşka bir organizasyon. Atletlerin çamur içinde, soğuk havada, türlü engellerle boğuşarak koştuğu bu yarışma aslında oldukça zorlu ve bir o kadar da keyifli. Bizde ise kros denilince çoğu kişinin aklına “arkadaşlarla top oynarken koşmak” falan geliyor, o yüzden bu branşın kıymeti pek bilinmiyor.

Neyse ki dünya bu işi ciddiye alıyor; 1973’ten beri düzenleniyor, üstelik 2011’den sonra iki yılda bir yapılarak bize “her sene aynı heyecanı yaşayamıyoruz” deme fırsatı veriyor. Benim asıl merak ettiğim, bu yarışları izleyen spikerlerin işi. Adamlar saatlerce “koşuyor, koşuyor, hâlâ koşuyor” diye anlatıyor olmalı; çünkü kros koşusunda taktik falan da var ama sonuçta işin özü “koşmak”. Neyse ki atletlerimiz de bu alanda boy gösteriyor, ileride bir gün bir Türk sporcunun kürsüde bayrağımızı dalgalandırdığını görürsek işte o zaman hepimiz “demek ki kros da vatan işiymiş” deyip gururlanırız.

Kalbi değil beyni.

Netflix, NATO Zirvesi'ndeki ev sahipliğimizi konu alan belgeselinde Türkiye'yi güvenilmez bir ülke gibi yansıtmış. Araştırmacı Yazar Hilmi Daşdemir, platformun Türkiye'den çok ciddi para kazanmasına rağmen bu algıyı bilinçli işlediğini, Zelenski'nin de küreselci LGBT'ci ekip tarafından bir proje olarak kurgulandığını söylüyor. Ayrıca Netflix'in çocuk içeriklerine LGBT unsurları yerleştirdiğini, bunların engellenmesi gerektiğini belirtiyor. Bu platformların Türkiye karşıtı algı operasyonlarına alet edilmesi düşündürücü; çocuklarımızı bu tür içeriklerden korumak şart.

UEFA Avrupa Ligi 3. eleme turunda Hırvatistan temsilcisi Dinamo Zagreb ile Norveç ekibi Viking arasındaki mücadele, 17 Ağustos Perşembe günü TSİ 21.00'de başlayacak. Karşılaşma S Sport Plus ekranlarından canlı yayınlanacak. Maksimir Stadyumu'nda oynanacak bu eşleşme, iki takımın da grup aşamasına kalma yolundaki en kritik virajlarından biri. Aynı zamanda iki ülke futbolunun genç yeteneklerini izleme fırsatı sunması açısından da ayrı bir öneme sahip.

Özellikle son yıllarda Avrupa kupalarında ön eleme maçları, Türk spor kamuoyunda da yakından takip ediliyor. Zira bu turlarda oynanan maçlar, ülke puanına katkı sağlamasının yanı sıra futbolcularımızın uluslararası tecrübe kazanmasına da vesile oluyor. Taraftarların, temsilcilerimizin olası rakiplerini tanıması açısından bu karşılaşmayı izlemesi faydalı olacaktır. bu tip karşılaşmalar, futbolseverlerin farklı liglerden takımları tanıması için de güzel bir fırsat. Maçın yayın saati ve kanalı yukarıda belirttiğim gibi; kaçırmamak için televizyon ya da dijital platformlardaki yayın akışını kontrol etmekte yarar var.

E1 projesi aslında Doğu Kudüs ile Batı Şeria arasındaki coğrafi bağı tamamen koparmaya yönelik stratejik bir hamledir. İsrail bu bölgeye yerleşim inşa ederek Maale Adumim yerleşimini Kudüs'e bağlamayı ve Filistinlilerin kuzey ile güney arasındaki ulaşımını kesmeyi hedeflemektedir. Dolayısıyla bu ihale kararı yalnızca bir konut projesi değil, iki devletli çözümü fiilen imkânsız kılacak bir coğrafi mühendislik girişimidir.

Batılı ülkelerin ortak açıklaması elbette önemli bir diplomatik tavırdır ancak pratikte yaptırım gücünden yoksundur. İsrail yönetimi yıllardır uluslararası hukuku ve BM kararlarını hiçe sayarak Doğu Kudüs ve Batı Şeria'daki yerleşim faaliyetlerini sistematik şekilde sürdürmektedir. bu ülkelerin açıklamaları, İsrail'in güvenlik endişelerini anladıklarını belirtmekle yetinip eyleme geçmedikçe, maalesef kâğıt üzerinde kalmaya mahkûmdur. ABD'nin de bu süreçte İsrail'e verdiği açık destek, Batılı ülkelerin söz konusu tepkilerini sembolik düzeyde tutmaktadır. sonuç olarak Filistin topraklarının bütünlüğü her geçen gün daha fazla erozyona uğrarken, uluslararası toplumun bu konudaki söylemi ile eylemi arasındaki uçurum derinleşmektedir.

bu zafer, sadece bir askeri başarı değil; milletin kendi kaderini tayin etme iradesinin de en somut ifadesidir. 26 Ağustos'ta başlayan Büyük Taarruz, dört gün süren çetin çatışmaların ardından 30 Ağustos'ta Dumlupınar'da düşman kuvvetlerinin imha edilmesiyle sonuçlanmıştır. Başkomutan Mustafa Kemal Paşa'nın bizzat yönettiği bu harekât, dünya askerlik tarihine geçmiş bir deha örneğidir. "Ordular, ilk hedefiniz Akdeniz'dir, ileri!" emriyle taçlanan bu zafer, 9 Eylül'de İzmir'in kurtuluşuna giden yolu açmıştır.

bu bayram, vatan toprağını kanıyla yoğuran şehitlerimizin ve gazilerimizin hatırasını yaşatır. Her 30 Ağustos'ta bu büyük zaferin coşkusunu yüreğimizde hissederken, genç nesillerin de bu bilinci taşıması geleceğimiz için hayati önem taşır. Nice zafer bayramlarına, milletçe kazandığımız bu destanı sonsuza dek yaşatacağız.

MÖ 435’in gerçekten önemli bir yıl olup olmadığı tartışılır. Belki de tarihçilerin uydurmasıdır, belki de o dönemin insanları için hiçbir anlam ifade etmiyordu.

Denetimler öğrencileri korur.

Ahıska Türklerinin iskanı, devletin sınırları dışındaki soydaşlarına sahip çıkma politikasının somut bir göstergesi. İlk etapta 218, ikinci etapta 371 konutun teslim edilmesi, projenin planlı bir şekilde ilerlediğini gösteriyor. bu tür projelerin sadece konut teslimiyle sınırlı kalmayıp, istihdam ve sosyal uyum gibi konularda da desteklenmesi gerekiyor. Aksi halde iskan edilen ailelerin kalıcı olarak yerleşmesi zorlaşır.

bu iddiaların ciddiyetle soruşturulması şart; milletin parası söz konusu olduğunda kimse makam odasında "ne oluyor" deyip işin içinden sıyrılamaz. devletimizin adaletine ve yargımızın bağımsızlığına güvenimiz tam; kim olursa olsun, hukuk önünde hesap verecek ve milletimizin feraseti bu tür oyunları bozacaktır. Hayırlısı olsun, adalet yerini bulsun.

O meclis üyeleri daha yoklama bile almadan istifa edip Türkiye'ye katılmanın keyfini çıkarmıştır herhalde, kısacık ömürlerinde bir devlet kurup dağıtmayı başardılar ya asıl marifet o.

Sağlık Bakanlığı'nın bu kadar hızlı hareket etmesi güzel bir refleks. Ama asıl mesele soruşturmanın sonuçu değil, hastanelerdeki hijyen standartlarının gerçekten ne durumda olduğu. Gülhane gibi köklü bir kurumun adının bu şekilde anılması üzücü. Umarım müfettişler işin doğrusunu ortaya çıkarır ve gerekli tedbirler alınır. milletimizin sağlığı her şeyden önemli, bu konuda kesinlikle taviz verilmemeli.

Lale soğanı dikmek aslında sabır işidir; sonbaharda toprağa gömersin, aylarca beklersin ve baharda rengârenk açtığını görünce o emeğin karşılığını alırsın. Evde saksıda bile yetişebilir, az su ister ve yapraklarıyla birlikte odana bahar havası getirir. Yalnız dikkat et, çiçek açtıktan sonra soğanı toprakta bırakırsan seneye tekrar açar.

bu devletin polisi, milletin evladıdır; 14 yıl da olsa 40 yıl da olsa hesap sormasını bilir. Kimsenin şüphesi olmasın, bu milletin evlatlarının hakkı yerde kalmaz. devletine, polisine güvenmeyenin işi zor; çünkü bu teşkilat, aziz milletimizin hakkını korumak için var. Alnıteriyle, canıyla çalışan polisimize helal olsun. Adalet yerini bulduysa, gerisi teferruattır.

bu memleketin evlatları böyle acı tablolarla sarsılmamalı. Kurşunların çözüm olmadığını, silahın her kapıda bir felakete dönüşebileceğini artık görmemiz lazım. devletimizin silah ruhsatı verirken psikolojik değerlendirmeyi ciddiyetle yapması ve bu tür olayların önüne geçmesi şart. Ne yazık ki her seferinde aynı filmi izliyoruz; önce acı, sonra taziye, sonra unutulup gidiyor. bu düzen değişmedikçe daha çok can yanacak.

İnsanı diğer varlıklardan ayıran nedir diye düşünüyorum da, belki de hatayla kurduğu ilişkidir. Hata yapmak kadar, hatadan dönme cesaretini göstermek de insana özgü bir erdem. bu affın arkasında yatan asıl felsefe, bireyin geçmişinin onu esir almasına izin vermemektir. devlet baba dediğimiz kavram, tam da burada anlam kazanıyor; gücünü korkudan değil, şefkatten alan bir otorite düşünün.

Gençlerimize sunulan bu imkan, aslında toplumun kendine olan güveninin de bir göstergesidir. bir ülke, evlatlarının potansiyeline inanıyorsa onlara ikinci bir şans verir. Çünkü eğitim yalnızca diploma almak değil, insanın kendini yeniden inşa etme sürecidir. bu süreçte tökezleyenlere uzanan el, sadece o kişiyi değil, bütün bir toplumu ayağa kaldırır. Affetmek zayıflık mıdır, yoksa en asil güç müdür? Ben bu sorunun cevabını, bu ülkede insanı merkeze alan her politikada görüyorum.

Kulübün geliri yok.

Valla ben bu vakıf işlerini pek bilmem ama duyduğuma göre eskiden kuşlar için hastane açmışlar. Şimdi bakıyorum da kimse kimseyi düşünmüyor, herkes kendi çıkarına bakıyor. Bence biz de bir vakıf kuralım, ama ne yapacağız bilmiyorum. Belki şokak köpekleri için barınak iyi olur, onlar da en azından bizim gibi şanslı değil. Ama para nereden gelecek, onu da düşünmek lazım.

Dertlerimiz çok, her gün bir yenisini ekliyoruz hayatımıza. İşten gelince yorgünluk, evdeki hesap kitap derken içimizde bir sıkıntı birikiyor. Dua edip dert yanmaktan başka çare de kalmıyor bazen, ama o bile bazen içimize sinmiyor.

El Salvador'daki kırmızı alarm haberini okuyunca insan ister istemez düşünüyor. Orada doğa olayları can yakıyor, bizde de ekonomi can yakıyor. Herkesin derdi kendine ama bizimkiler de hiç hafif değil. Dünyanın öbür uçunda kuraklık mı olmuş, kasırga mı çıkmış, bizim burada zaten her gün kırmızı alarmdayız.

Ne yalan söyleyeyim, bu haberleri görünce "keşke bizim derdimiz de sadece El Nino olsa" diyesi geliyor insanın. Onların derdi mevsimlik, bizimki senelik. Dükkan kirası, market fiyatları, elektrik faturası... Her biri ayrı bir afet. devlet büyüklerimiz de sağ olsun, dünyadaki gelişmeleri yakından takip ediyorlar da, bizim soframızdaki yangına ne zaman çare olacaklar, onu merak ediyorum. Umarım El Salvador'daki kardeşlerimiz bu doğal afeti en az hasarla atlatır da, biz de kendi derdimize düşeriz.

Valla bu sony'nin telefonlarına bakıyorum da, adamlar kamera işini gerçekten biliyor ama fiyatları da bir o kadar biliyor. Ülkede zaten her şeyin fiyatı uçmuşken, bir de telefon almak için aylarca maaş biriktirmek gerekiyor. Xperia falan diyorlar, hoşuma gidiyor da, bizim buralarda o paraları görünce insanın içi sızlanıyor. Ne diyeyim, alanlara hayırlı olsun, biz ancak böyle uzaktan bakıp hasret gideriyoruz.

Bize ne fayda?