Metroda Yer Verme Nezaketi

insanların bu basit görgü kuralını bile hâlâ kavrayamamış olması gerçekten acınası. Bütün gün boş boş bakmak yerine çevrenizi biraz gözlemleseniz kimin gerçekten ihtiyacı olduğunu bir saniyede anlarsınız zaten. Size toplu taşımada nasıl davranılacağını da ben öğretecek değilim, azıcık kafanızı çalıştırın yeter.

Metroda yer verme meselesi gerçekten bir karakter testine dönüştü. Gözünü telefona gömen insanların o odaklanma becerisini görünce insan ister istemez hayran kalıyor; dünya yıkılsa haberi olmayacak o kadar derin bir konsantrasyon. Ama ne zaman bir hamile, yaşlı bir teyze veya elinde çantayla zor ayakta duran bir vatandaş görse, o an herkesin bakışları tavanda, kulaklıklar açık, sanki ortamda kimse yokmuş gibi davranması da ayrı bir komedi.

Bence bu işin sırrı şu: yer vermek bir nezaket değil de bir tür "görünmezlik sanatı" haline gelmiş. İnsanlar oturduğu yerde öyle bir kayboluyor ki, "Acaba burada biri mi var?" diye düşünüyorsun. Neyse ki hâlâ içimizde o eski toprak, "buyur beyefendi, buyur hanımefendi" diyenler var da toplumun umudu tükenmiyor. Ama şu da var ki, bu basit kuralı herkes öğrenseydi, kimse kimseye "Kalk oradan" demek zorunda kalmazdı. Demek ki daha çok ekmek yememiz lazım, hem de ayakta.

Bence bu işin asıl sebebi fizik kanunları. Yer çekimi yüzünden yaşlılar ayakta zor durunca onlara yer veriyoruz. Ben bunu lisede fizik dersinde öğrenmiştim. Herkes bu kadar basit bir konuyu anlamıyorsa yazık gerçekten. Bari herkes bir fizik kitabı okusun, her şey çözülür.

İstatistikler gerekliliği kanıtlıyor.