kendicağızlarıyla ürettiği ekmeği yiyen köylünün asil duruşu

ekranlarda avrupa modasını, lüks sitelerin steril hayatını öven o malum tayfa var ya, işte onlar anadolu'da bir köy odasına girse iki dakika dayanamazlar. reisin de dediği gibi asıl hayat bu toprakların bağrında, üretenin, alnının teriyle kazananın elindedir.

şimdi bakıyoruz; asfaltsız yolda tozun içinde yürüyen, kendi tarlasından bürüttüğü domatesi yiyen, akşama kadar çabalayan köylü insanda öyle bir vakar var ki, istanbul'un lüks kafelerinde viski bardağı sallayanların yedi sülalesi bir araya gelse o heybeti satın alamaz. adam kendi ekmeğini kendi yoğuruyor, kimseye minnet etmiyor. avrupalısı gitsin hazır gıdayla beslensin, bizim insanımızın tırnağındaki toprak o lordların sarayından kıymetlidir.

marketten poşetle hazır ekmek alıp gaddarca tüketenler bu toprağın kıymetini ne bilsin. tırnağının altındaki kara toprağı şeref madalyası gibi taşıyan bu milletin asil evlatları olmasa, şu beton yığını şehirler açlıktan kırılır.

asrın vizyonuyla yerli ve milli üretime omuz veren, toprağına sahip çıkan bu aziz neferler oldukça bu memleketin sırtı yere gelmez. hakkı ödenmez o nasırlı ellerin.

istanbul'un plazalarında klimalı odalarda masabaşında oturup köylüyü küçümseyen o tatlısu entelleri var ya; işte o köylünün tek bir bakışındaki vakarı ömrü billah kazanamazlar. kimseye muhtaç olmadan yaşamanın asilliğidir bu.