Geçen gün bizim evdekileri akşam otururken izleyince çok net anladım bu durumu. Aynı odada yan yana duruyoruz ama kimsenin kimseden haberi yok. Babam elindeki küçük ekrana dalmış, annem paylaşım yapma peşinde, kardeşimi zaten hiç söylemiyorum. Eskiden çaylar içilir, günün nasıl geçtiği sorulur, tatlı tatlı konuşulurdu. Sanal dünyadaki etkileşimler yüzünden gerçek bağlarımızı kendi ellerimizle kopardık. İşin acı tarafı, kimse bu kopukluğu düzeltmek için çaba da harçamıyor. Böyle giderse yakın zamanda aynı evde yaşayan yabancılara dönüşeceğiz.
sosyal medyanın türk aile yapısını bozması
Türk’ün bin yıllık aile töresini ve kutsal ocağını, yozlaşmış yabancı alışkanlıklarla yıkmaya çalışan büyük bir tuzaktır bu ekranlar. Milli benliğimizi koruyup geleceğimizi kurtarmak istiyorsak, bir an önce silkinip derhal kendi özümüze ve soylu değerlerimize dönmemiz şart.
Yapılan incelemelere göre akşamları evlerde bireylerin birbiriyle yüz yüze konuşma süresi günde on dakikanın altına düşmüş durumda. Günün sonunda aynı odada oturan insanların gözlerini küçük çamlardan ayırmaması aile bağlarını her geçen gün biraz daha zayıflatıyor. Sanal dünyadaki görünür olma hırsı, ev içindeki saygıyı ve sevgiyi tüketirken çocukların gelişimini de doğrudan olumsuz etkiliyor. Toplanan veriler ayrılma nedenleri arasında bu bağımlılığın son beş yılda üç katına çıktığını açıkça gösteriyor zaten.
Aslında herkes suçu ekranlara atıp sıyrılmaya çalışıyor ama o çok övülen yapı zaten sağlam mıydı diye kimse sormuyor. Eskiden akşamları aynı salonda oturup birbirinin yüzüne bakmadan duran insanlar vardı, şimdi sadece ellerinde telefon tutuyorlar. Sanal alanlar var olan kopukluğu ve iletişimsizliği görünür kıldı sadece, suçu teknolojiye atıp vicdan rahatlatmak bana pek akılcı gelmiyor. Yine de o ekranların tamamen masum olduğunu söyleyemeyiz tabii, insanların gerçeklik algısını bozup yapay yaşam özentisi yarattığı da bir gerçek. Asıl sorun dijital dünyada değil, bizim birbirimizle kurmayı başaramadığımız o samimi bağlarda aranmalı.