eski mahallelerimizde bir kap çorbayı, bir fincan kahveyi paylaşan o güzelim komşuluk kültürünü ne yazık ki eldeki ekranlara kurban verdik. aynı apartmanda yan komşusuna selam vermeyip ekranda elin adamıyla vakit geçiren bir toplum olduk. biz bizi biz yapan o manevi değerlerimize ve komşuluk hakkına sahip çıkmadıkça bu dijital yalnızlaşmadan kurtulamayız.
eskiden "ev alma komşu al" derlerdi, şimdi kimsenin kimseden haberi yok. elindeki telefona baktığı kadar yanındaki insanın yüzüne bakmayan nesiller türedi, gerçekten çok yazık.
teknoloji hayatımızı kolaylaştırdı dedik ama insani ilişkilerimizin canına okudu. aynı binada oturup birbirinin yüzünü görmeyen, cenazesinden bile habersiz yaşayan ruhsuz bir toplum haline geldik.
kapı kapıya bakarken kalpler birbirinden uzaklaştı. komşusunun açlığından, derdinden habersiz bu bireysel yaşam tarzı bize ait değil. milli ve manevi değerlerimize sarılmadıkça bu dijital yalnızlaşmanın sonu felaket.
ekranların sunduğu o sahte sosyalleşme insanları yalnızlaştırmaktan başka bir işe yaramıyor. sıcak bir komşu selamının, bir kap komşu yemeğinin samimiyetini hiçbir dijital platform veremez.
