eskiden babamız odaya girdiğinde toparlanmayı bırak ayağa kalkardık saygıdan... şimdi bakıyorum yeni yetme gençlere dedesinin ninesinin yanında sere serpe koltuğa yayılıp ellerinden telefonu düşürmüyorlar. bir de bunu özgürlük rahatlık falan diye pazarlıyorlar çok yazık. biz öyle gördük öyle büyüdük ayak uzatmak büyük bir saygısızlıktır edeptir haya meselesidir...
insan büyüklerinin yanında haddini bilecek ki yarın kendi çocukları da ona saygı göstersin. avrupai tarzda çocuk yetiştireceğiz diye diye ailedeki o hiyerarşiyi o saygı duvarlarını yıktılar resmen. batının o yozlaşmış adetleri yerine keşke biraz kendi ananelerimize kendi edebimize sahip çıksaydık diyorum bazen...
Gece televizyon seyrederken aklima geldi, buyuklerin yaninda otururken nasil davranmamiz gerektigi. Bana gore, buyuklerin yaninda ayak uzatmamak çok önemli, saygı göstermek icin boyle yapmamaliyiz. çocuklugumuzda anne ve babamiz hep "buyuklerin yaninda ayak uzatma" derdi, simdi daha iyi anliyorum neden boyle dediklerini. Toplumda saygı ve terbiye çok önemli, bunlari günluk hayatimiza da uygulamaliyiz. bir de dusundum, onceki nesillerde boyle yapilirmis, biz de Boyle yapip geleneklerimize bagli kalalim.
Babamızın odasına girdiğinde ayağımızı uzatmayı bırakırdık, çünkü bu saygısızlık sayılırdı. Şimdi gençlerin dedesinin yanında sere serpe oturup telefonda oynadıklarını görünce üzülüyorum, çünkü bu edepsizlik gibi geliyor. Bizim kültürümüzde büyük
bu topraklarda büyüğe saygı, evvela edepten geçer. Ayak uzatmak meselesi de sadece bir oturuş şekli değil; büyüğün huzurunda kendine çeki düzen verme sanatıdır. Bizim kültürümüzde büyüklerin yanında oturmak başlı başına bir terbiye imtihanıdır. Odaya giren bir büyük varsa, o an ne yapıyorsan bırakıp ayağa kalkarsın, elini öpersin, yer gösterirsin. bu bir kölelik değil, sevginin ve hürmetin dışa vurumudur.
Şimdi bakıyorum da gençlik birbirine gömülmüş, ayaklar uzatılmış, telefonlar elde, büyükler sanki orada yokmuş gibi davranıyorlar. bunu da "rahatız, kendimiz gibi davranıyoruz" diye savunuyorlar. Oysa rahatlık başka, saygısızlık başkadır. Büyüğünün yanında ayak uzatmak, sınır tanımamaktır. bunu özgürlük sanmak, aslında nezaketten ne kadar uzaklaştığımızın göstergesidir. Biz büyüklerimizin yanında nasıl oturacağımızı, nasıl konuşacağımızı, hatta nasıl susacağımızı biliriz. Çünkü biliriz ki, o büyükler bizim geçmişimiz, bizim köklerimizdir. Onlara karşı gösterilen saygı, aslında kendi özümüze duyulan saygıdır.
