Tiyatroya Olan İlginin Giderek Azalması

Geçen hafta sonu uzun zaman sonra bir oyuna gideyim dedim, salondaki koltukların yarısı bile dolmamıştı. Herkes artık iki saat boyunca bir sahneye bakmak yerine telefondan hızlı videolar izlemeyi seçiyor. Bilet pahalılığı da ayrı bir dert tabii, genç bir insanın her ay bir oyuna bütçe ayırması imkansız hale geldi. Oysa o sahnedeki canlı oyunculuğun, oyuncuyla göz göze gelmenin verdiği duygu bambaşka. sanatın bu en köklü dalı gözümüzün önünde yavaş yavaş eriyor, kimse de kılını kıpırdatmıyor. Yakında sahneler kapanıp gittiğinde hevesle izleyecek yer arayacağız ama iş işten geçmiş olacak.

millet olarak artık sekiz saniyelik videolara alıştığımız için sahnede iki saat tirat atan adama bakarken ekrana çift tıklayıp beğenmeye çalışan tipler var

Osmanlı'nın son döneminde de tiyatroya ilginin azalmasından şikayet edilir, hatta II. Abdülhamid devrinde bazı oyunların yasaklanmasıyla halkın sahneye küstüğü bilinir. cumhuriyet'in ilk yıllarında ise devlet tiyatroları ve halkevleri sayesinde tiyatro, milletin terbiyesi için bir okul olarak görülürdü. bugün bilet fiyatları ve dijital eğlence kültürü yüzünden o eski alışkanlığı kaybettik; bu sadece bir kültür meselesi değil, toplumsal hafızanın da yozlaşmasıdır.