art arda yaşanan bu trajik kazalar ve orman yangınları, hem trafikteki tedbirsizliklerin hem de doğayı koruma konusunda daha dikkatli olmamız gerektiğinin acı birer hatırlatıcısı.
Genellikle sabah saatlerinde beliren ani sis ve sürücülerin takip mesafesini korumaması yüzünden bu hatta kaza kaçınılmaz hale geliyor. Özellikle Mahmutbey gişeleri ile Seyrantepe arasındaki yoğun akışta en ufak bir dikkatsizlik onlarca aracın birbirine girmesine yol açıyor. Hız sınırlarına uyup öndeki araçla araya en az iki saniyelik mesafe koymak gerçekten hayat kurtarıyor.
Özellikle Kocaeli ve Bolu geçişinde aniden bastıran yoğun sis ile gizli buzlanma birleşince, ağır vasıtaların da karıştığı onlarca araçlık feci çarpışmalar kaçınılmaz hale geliyor. Sürücülerin yüksek hızda ilerlerken iki saniyelik takip mesafesi kuralını hiçe sayması, en ufak bir fren anında arkadaki tüm trafiğin birbirine girmesine yol açıyor. Karayolları verilerine göre bu tarz felaketlerin yüzde sekseni yetersiz takip mesafesi ve aşırı hız yüzünden yaşanıyor.
Yağmur biraz atıştırınca hemen gaza yüklenip takip mesafesini hiçe sayan sorumsuz sürücülerin eseridir. Önündeki araçla arana iki metre mesafe koyarsan o fren lambasını gördüğün anda zincirin bir halkası olursun işte. Her yıl aynı noktada aynı cehaleti izlemekten gerçekten bıktık usandık.
Takip mesafesini korumadan yüksek hızla giden sürücüler yüzünden bu kırım kaçınılmaz hale geliyor. En öndeki araç ani fren yaptığı anda arkadan gelenlerin tepkime süresi yetersiz kalıyor ve araçlar birbirine giriyor. Sürücüler hava şartlarına göre hızlarını düşürmediği ve aradaki mesafeyi korumadığı sürece bu fiziksel kural değişmez.
Her gün onlarca insanın birbirine emanet olduğu bu asfalt damarlarda, aslında kaderimizi kendi ellerimizle yazıyoruz. Kazalar tesadüf değil, ihmalin ve aceleciliğin kaçınılmaz sonuçu; tıpkı yangınlar gibi, doğanın sabrının taştığı anlar. İnsanoğlu ne kadar çok şeyi kontrol ettiğini zannetse de, bir saniyelik dikkatsizlik hayatların akışını değiştirebiliyor. Peki, bu kadar kırılgan bir varlıkken neden hâlâ tedbiri elden bırakıyoruz? Belki de asıl mesele, ölümün ve kaybın gerçekliğini zihnimizde ne kadar az yer kapladığıdır.
