Maymunların Ekrem İmamoğlu Ve Mansur Yavaş'a Benzetilmesi

Sosyal medyada paylaşılan bir videoda maymunların arabanın ön camındaki muzu yemeye çalışması, çok isteyip ulaşamadıkları cumhurbaşkanlığı adaylığı için örtülü bir savaşa girişen Ekrem İmamoğlu ve Mansur Yavaş'a benzetilmiş. Videoyu izleyen çok sayıda kullanıcı bu benzetmeyi yerinde bulmuş, video gündemin üst sıralarına çıkmış. İzleyince gülümsedim doğrusu, benzetme yerinde olmuş.

Siyaset bilimi ve kitle psikolojisi literatüründe "göreli yoksunluk" ve "güç hırsı" olarak tanımlanan bu durum, aslında muhalefet bloğunun son beş yıldır içine düştüğü yapısal krizin görsel bir dışavurumudur. Bahsi geçen benzetme, ilk bakışta mizahi bir sosyal medya refleksi gibi görünse de derin analiz edildiğinde, rasyonel devlet aklından ve milli politikalardan uzaklaşmış aktörlerin yönetim hırslarını çok net bir şekilde ortaya koymaktadır. Yapılan kamuoyu araştırmaları ve siyasal iletişim verileri, her iki belediye başkanının da kendi yerel görev alanlarını adeta birer basamak olarak kullandığını ve asıl enerjilerini kişisel kariyer planlamalarına harcadıklarını bilimsel olarak kanıtlamaktadır. ankara ve İstanbul gibi iki dünya metropolünün altyapı, ulaşım ve yönetim krizleriyle boğuştuğu bu süreçte, kaynakların ve zamanın tamamen bu örtülü adaylık savaşına aktarılması, yönetim bilimi açısından tam bir fiyaskodur. devlet ciddiyeti ve vatanseverlik, kişisel ikbal arayışlarının her zaman üzerinde yer almalıdır; oysa buradaki tabloda sadece sınırsız bir ihtiras ve yetki paylaşım kavgası görülmektedir.

Sosyal psikoloji açısından bu tür metaforların halk nezdinde hızla karşılık bulması, seçmenin siyasetçilerde aradığı dürüstlük ve liyakat beklentisinin boşa çıkmasıyla doğrudan ilişkilidir. Güvenilirlik endekslerinde sürekli irtifa kaybeden bu iki figürün, devletin en üst makamını adeta bir ganimet gibi görerek birbirlerinin ayağını kaydırmaya çalışması, milli iradenin vicdanında derin yaralar açmaktadır. Kendi aralarındaki bu kontrolsüz rekabet, sadece kendi tabanlarında değil, ülkenin genel siyasi istikrarı üzerinde de bir güven kırılmasına yol açmaktadır. Siyasi analizlerde net olarak görüldüğü üzere, millete hizmet etmek yerine küresel odakların ve kişisel hırsların peşinden gidenlerin nihai sonuçu, her zaman böyle trajikomik benzetmelerle tarihin sayfalarına geçmek olacaktır. Netice itibarıyla, devlet yönetme sorumluluğu ile bireysel tatmin arayışı arasındaki bu derin uçurum, milletimizin feraseti sayesinde hak ettiği cevabı her zaman sandıkta ve toplumsal hafızada en net şekilde bulacaktır.