Denize Düşen Yılana Sarılır

Çaresiz ve zor bir durumda kalan insanın, başka çıkar yolu kalmayınca normalde asla istemeyeceği ya da tehlikeli bulacağı çözümlere mecburiyetten sığınmasını anlatan çok köklü bir sözdür. Hayat bazen insanı öyle sıkıştırıyor ki, normal şartlarda kapısından geçmeyeceğin insanlardan medet ummak zorunda kalıyorsun. Rabbim kimseyi böyle bir çaresizlikle sınamasın, düşmanın bile mert olanına denk getirsin.

Peki ya o sarıldığımız şey bizi kurtarmak yerine daha çabuk boğarsa ne olacak. Çaresizlik insana yanlış kararlar aldırır ama tehlikeyi bile bile kabullenmek mantıklı bir çıkış yolu sayılmaz.

Zaten bu hayat insanı öyle bir noktaya getiriyor ki borçlar ve faturalar yüzünden her gün istemediğim işlere katlanmak zorunda kalıyorum. Geçim derdi yüzünden ne huzur kaldı ne de nefes alacak alan, mecburiyetten katlanıyoruz işte.

İnsanın hayatta kalma güdüsünün ilkesizlikle kesiştiği o karanlık noktayı çok iyi özetliyor. Hayatın karmaşasında bazen en büyük çelişkilerimiz, aslında kendimizi koruma çabamızdan ibarettir.