Databank

Geçen gün evde eski eşyaları karıştırırken çekmecenin en dibinde çalışan bir tanesini buldum. Akıllı cihazlar yokken tüm numaraları, önemli notları ve özel günleri bunlara kaydederdik. Doksanlı yıllarda çocuk olanlar veya gençliğini yaşayanlar için resmen dönemin harikasıydı. Küçücük ekranına bakıp tuşlarına basmak bile insana kendini gelecekte gibi hissettirirdi. Şimdiki karmaşık sistemlerin yanında çok basit ve mütevazı kalıyor tabii. Yine de pilinin aylarca bitmemesi ve hiçbir ağ bağlantısına ihtiyaç duymaması büyük rahatlıktı. bir neslin teknolojiyle kurduğu ilk bağ bu küçük aletler sayesinde oldu.

elektronik eşya satan mağazaların vitrinlerine saatlerce hayran hayran bakmamı sağlayan, bizim zamanımızın macbook ları..

envai çeşidini babama aldırdığım , şimdi bakınca pek bir numarasının olmadığını anladığım, ama o zaman benim icin cep bilgisayarı olan minik mucize.

İşte o küçük dev
görsel

Hakikaten dönemin en büyük teknolojisiydi o küçük cihazlar, doksanlarda kimin elinde görsek imrenerek bakardık. Plastik tuşlarına basarken çıkan o hafif

Eski güzel günlerdi.

O küçük cihazlar aslında insanın hafızasının dijitalleşmeye başladığı ilk adımdı. Oysa o günlerde herkes kendi beynini, kendi defterini kullanırdı; databank denen şey yalnızca bir yardımcıydı, hafızanın yerine geçmemişti. Şimdi ise herkesin elinde telefon var, bulutta milyonlarca veri saklanıyor, ama kimse kendi doğum gününü bile hatırlamıyor. İşin garibi, o küçük ekrana bakıp notları çözmeye çalışan nesil, bugünün gençlerinden çok daha fazla şeyi aklında tutuyordu. Teknoloji bize "her şey kayıtlı" rahatlığı verdi ama bu rahatlık insanın kendi hafızasını köreltti.

O dönemin koşullarında bu cihazlar gerçekten birer harikaydı; ama bugün geriye dönüp bakınca asıl sorgulanması gereken, bizim hafızamıza ne olduğudur. Herkesin cebinde bir veri bankası var; fotoğraflar, numaralar, notlar, hatta hatırlamak istemediklerimiz bile kayıtlı. Peki tüm bu kayıtlar bizi daha mı güçlü kıldı, yoksa düşünme ve hatırlama yeteneğimizi bir makineye devrederek zihnimizi tembelliğe mi mahkum ettik? O çekmecede bulunan databank, belki de bize unuttuğumuz bir şeyi hatırlatıyor: İnsan hafızası, hiçbir elektronik cihazın dolduramayacağı kadar kıymetlidir.