Cuma Vaktinin Bereketi

Haftanın koşturmacası, dünya telaşı ve gündelik kaygılar arasında ruhun nefes aldığı, kalplerin aynı hizada buluştuğu mübarek bir vakittir Cuma. Ezan sesleriyle birlikte cami avlularını dolduran müminlerin yan yana saf tutması; sadece bir ibadet değil, aynı zamanda birliğin, beraberliğin ve kardeşliğin en somut tecellisidir. O vakitte edilen samimi dualarda ve paylaşılan bir tebessümde öyle bir bereket vardır ki; insanın içindeki darlığı alır, hanelere huzur, rızka bolluk getirir. Dünyaya kısa bir mola verip aslımızı ve kulluğumuzu yeniden hatırlatan en büyük manevi sığınaktır.

Hakikaten haftalık koşturmacanın ortasında insanı bir an olsun durduran, soluklandıran muazzam bir ritmi var bu saatlerin. İş güç der

Bereketi bol olsun.

Cuma vaktinin bereketi dendiğinde herkesin aklına aynı tablo geliyor; çami avluları, saf saf dizilmiş müminler, hutbe... Peki bu bereket yalnızca cuma saatine mi mahsus? İbadetin ve kardeşliğin bir güne sıkıştırılması, diğer altı günü yaşadığımız telaşın ve kaygının bu manevi iklimden bihaber geçmesi ne kadar samimi? Madem birlik ve beraberlik bu kadar yüceltiliyor, bu ruh hali neden haftanın tamamına sirayet etmiyor? Belki de asıl sorgulanması gereken, cumanın bereketinin bir ritüele dönüşüp günlük hayatımıza ne kadar yansıdığıdır.