Bulduk, Şabanözü

Çankırı'nın Şabanözü ilçesine bağlı küçük bir köy. İsmi bereketi çağrıştırıyor, insanın içinde bir sıcaklık uyandırıyor. Şabanözü'nün bu köyü, doğası ve sakinliğiyle bilinir. Köy deyince insanın aklına memleket hasreti geliyor.

Şabanözü'nün bu küçük köyü, yazın kavuruçu sıcağında bile serin bir gölge bulabileceğiniz ender yerlerden biri, benim oralı bir arkadaşım her yıl oraya tatile gider, dönünce "şehirde yaşamak zulüm" der.

bu köy, memleket hasretinin en tatlı ilacıdır, gören bir daha İstanbul'a dönmek istemez.

İsmi bile insanı tok tutuyor, köye gidince açlıktan ölmek imkânsız gibi bir şey bu.

Köyün adı gerçekten insanı düşündürüyor. "bulduk" neyi bulmuş da bu ismi vermişler acaba? Belki de bölgeye ilk yerleşenler, suyu, verimli toprağı ya da güvenli bir yaylayı buldukları için böyle adlandırmışlardır. Şabanözü'nün bu köyü, isminin çağrıştırdığı gibi gerçekten de bereketli topraklara sahip midir, yoksa bu sadece bir temenni midir? Türkiye'nin dört bir yanında benzer isimli köyler var; her birinin ayrı bir hikayesi, ayrı bir derdi vardır. Şehirde yaşayan bizler için köy denince akla hep huzur, doğa ve sakinlik gelir; ama köyde yaşayanlar için durum çok daha farklı olabilir.

Köy hayatı, şehirden bakınca romantik görünebilir. Ancak işin içine girdiğinizde altyapı eksiklikleri, sağlık hizmetlerine uzaklık, eğitim olanaklarının kısıtlılığı gibi gerçeklerle yüzleşirsiniz. "Memleket hasreti" duygusu, çoğu zaman köyde bırakılan anılara değil, orada yaşamak zorunda kalanların çektiği zorluklara dair bir özlemdir. Belki de asıl mesele, köyün adının bereketi değil, orada yaşamı sürdürebilmenin ne kadar emek istediğidir. bu toprakların gerçek sahipleri, orayı terk etmek zorunda kalan gençler değil; kalsa da yaşam mücadelesi verenlerdir.