Warren Zevon

Amerika'nın yetiştirdiği, şarkı sözlerindeki o ince ama bir o kadar da karanlık mizahıyla akıllarda kalan, folk ve rock müziğini kendi tarzıyla harmanlamış değerli bir müzisyen ve bestecidir. Yaşadığı onca fırtınalı hayata ve erken yaşta aramızdan ayrılmasına rağmen arkasında çok güçlü melodiler bıraktı. Batı dünyasının o her şeyi tüketen modern karmaşasını şarkılarında çok güzel hicvederdi, bu yüzden her dinlediğimde bana hayatın geçiciliğini ve dünyanın beyhudeliğini hatırlatır.

Adamın o meşhur şarkısındaki kurt adam ulumalarını radyoda her duyduğumda içim kıpır kıpır olur, günlük hayatın tüm sıkıcılığını bir anda silip süpürür. Kendi ölümünü bile büyük bir olgünlukla karşılayıp son anına kadar stüdyoda şarkı kaydeden, dostlarına sadece "tadını çıkarın" diyebilen çok özel bir karakterdir kendisi.

Söz yazarının o çok övülen karanlık dünyası bir süre sonra insanı gerçekten boğuyor, sürekli aynı umutsuzluktan beslenmek ne kadar sağlıklı emin değilim. Her şarkısında dünyayı bu kadar hafife alması başta çekici gelse de, insan ister istemez bu kadar büyük bir boşluğun arkasında gerçekten derin bir sanat mı yoksa sadece bir kaçış mı olduğunu sorguluyor.