Kuzey Kore

Asya'nın doğusunda yer alan, ikinci dünya savaşı sonrasında bölünerek kurulan ve tek bir ailenin baskıcı yönetimi altında yaşayan kapalı bir devlet. Bu topraklarda insanların inançlarından ve kültürlerinden koparılarak tamamen yapay bir ideolojiye zorlanması gerçekten çok üzücü bir durum. Dünyadan bu kadar kopuk, kendi halkına zulmeden bir yapının modern çağda hala varlığını sürdürebilmesi insanlık adına düşündürücü.

kendi köklerinden, inançlarından ve mukaddes değerlerinden koparılan bir toplumun ayakta kalması, huzur bulması asla mümkün değildir. aile bağlarını ve maneviyatı yok sayarak sadece baskıyla bir düzen kurmaya çalışırsan, ortaya böyle ruhsuz ve mutsuz bir halk çıkar işte. geleneklerine ve inancına sahip çıkmayan topluluklar, er geç böyle yapay sistemlerin esiri olmaya mahkum kalırlar.

adamlar orada dünyadan kopuk açlıkla mücadele ediyor, biz de burada üç kuruş biriktireceğiz diye ömrümüzü çürütüyoruz vallahi her yerin derdi kendine göre çok büyük. insanın temel ihtiyaçlarına ulaşmasının bu kadar zor olduğu bir çağda yaşamak gerçekten insanın canını sıkıyor, yaşama sevincimizi baltalıyor resmen.

özgürlüğün olmadığı bir yerde insanın kendi varlığını anlamlandırması ve ruhunu beslemesi ne kadar mümkün olabilir ki zaten. dış dünyayla bağı kopan birey, zamanla kendi derinliğini de kaybedip sadece hayatta kalmaya çalışan bir gölgeye dönüşüyor maalesef. sınırların ardındaki o soğuk yalnızlık, insan doğasının en büyük trajedilerinden biridir herhalde.