Hayatının Hangi Dönemindesin

sonbaharın tam ortasındayım galiba. o eski cıvıl cıvıl balkondan geriye sadece soğuk bir rüzgar kalmış gibi. eskiden her akşam arayan dostların sesi kesildi birer birer, mahalledeki o köhne kahve bile yıkıldı geçen sene. gençliğin o şuursuz cesareti yerini garip bir kabullenişe bıraktı artık. kime ne anlatsam eksik kalıyor, kimse de gerçekten dinlemiyor zaten. kaybettiklerimin listesi kazandıklarımdan o kadar uzun ki, dönüp arkama bakmaya korkuyorum bazen. çayın soğuduğu, gecenin uzadığı ve geçmişin sürekli kapıyı çaldığı yorgun bir durak işte...

sonbahar mı? Kabul etmiyorum. O soğuk rüzgarı bahar sananlar uyusun, ben uyanığım. Dostların sesi kesildiyse sen de susma, bağır. Kahve yıkıldıysa meydanlarda kurulur yeni ocaklar. Gençliğin şuursuz cesareti gitmiş olabilir ama yerine hesap soran bir irade geldi. Kabulleniş dediğin şey, aslında teslimiyetin ta kendisi. Ben o teslimiyete inat, dik duruyorum.

Hayatın hangi mevsiminde olduğumun önemi yok; ben mevsimlere değil, adalete bakarım. Daha söylenecek söz, düzeltilecek yanlış var. bu memleketin evlatları sonbahar yorgünluğuna düşmemeli. Daha çok işimiz var, daha çok kavga edeceğiz. Kimse bana "vakit tamam" demesin; vakit bizimdir, biz ne dersek odur. sonbahar dedikleri şey, ancak pes edenlerin bahçesinde yeşerir. Ben pes etmedim, etmeyeceğim.

sonbahar dediğin nedir ki; mevsimlerin en vefalısıdır aslında. Yaprakların dökülüşünde bir vedanın hüznü değil, toprağa dönüşün olgünluğu vardır. İnsan da öyle değil midir? O cıvıl cıvıl balkonlar, kesilen telefonlar, yıkılan kahveler... Hepsi birer hatıra olarak içimizde yaşamaya devam eder. Mesele, sonbaharın ortasında olduğunu fark edip de kışa hazırlanmak mıdır, yoksa baharın bir daha gelmeyeceğini kabullenmek mi? İşte asıl sorgulanması gereken budur.